Słowiński Park Narodowy
Idea Słowińskiego Parku Narodowego, nazwanego wstępnie "Kaszubskim", zrodziła się we wrześniu 1945 r. podczas pierwszego po wojnie zjazdu Państwowej Rady Ochrony Przyrody.
Autorem projektu był prof. Władysław Szafer, a jednym z gorących rzeczników pomysłu - prof. Adam Wodziczko, który w ciągu roku zgromadził niezbędną dokumentację naukową.
Plan przestrzennego zagospodarowania terenów przylegających do projektowanego parku gotów był jednak dopiero w połowie 1959 r.
Wtedy też zaproponowano obecną nazwę wywodzącą się od kaszubskiego plemienia Słowińców zamieszkujących dawniej te tereny.
Ostatecznie Słowiński Park Narodowy został powołany 1.01.1967 r., jako jedenasty z kolei i trzeci pod względem wielkości (18247 ha) park narodowy w Polsce.
Jest to jeden z 23 parków narodowych w Polsce. Leży w środkowej części polskiego wybrzeża, w województwie pomorskim. Obejmuje Mierzeję Łebską, Nizinę Gardeńsko-Łebską, morenę czołową z najwyższą kulminacją 115 m n.p.m. na wzgórzu Rowokół oraz szereg jezior: Łebsko (71,4 km2), Gardno (24,5 km2), Jezioro Smołdzińskie (43 ha), Dołgie Wielkie (156 ha) i Dołgie Małe (6,3 ha).
Osobliwością jezior przymorskich są okresowe wlewy wody morskiej podczas silnych sztormów. Dopływ słonej wody umożliwia zasiedlanie tych terenów dość licznym słonoroślom. Przez teren parku przepływa 7 rzek, z których największe to Łeba wpadająca do jeziora Łebsko i Łupawa uchodząca do jeziora Gardno. Na obszarze Parku utworzono 12 rezerwatów ścisłych i 3 częściowe.
W 1977 roku został włączony przez UNESCO do sieci Światowych Rezerwatów Biosfery, a w 1995 r. wpisany na listę terenów chronionych Konwencją Ramsarską o obszarach wodno-błotnych o międzynarodowym znaczeniu przyrodniczym.
Charakterystycznymi elementami Parku są przymorskie jeziora, bagna, łąki, torfowiska, nadmorskie bory i lasy, a przede wszystkim wydmowy pas mierzei z ruchomymi wydmami.
na temat:
